یک جنبش انقلابی قدرتمند (بخش ۲)
پیش‌بینی اخترشناس، سوتلانا دراگان، برای سال ۲۰۲۶ (مصاحبه با آندری مالاخوف - ۱۳ ژانویه ۲۰۲۶، پیوند).
س. دراگان:
بازسازی جدی اقتصاد، سیاست و زندگی عمومی رخ خواهد داد. در بخش نخست سال، یک جنبش انقلابی قدرتمند شکل خواهد گرفت...
همان‌گونه که در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶، در بخش نخست «تأیید» اشاره شد، وضعیت اروپا در آغاز سال ۲۰۲۶ به نقطه‌ای بحرانی رسیده بود.
و به‌محض آن‌که سال ۲۰۲۶ «از نیمه گذشت»، اعتراض‌های گسترده آغاز شدند و به شمار فزاینده‌ای از کشورها گسترش یافتند.
در پایان سپتامبر ۲۰۲۶، فرانسه را موجی از اعتراض‌های دانش‌آموزان دبیرستانی فرا گرفت (دانش‌آموزان مؤسساتی که سه سال پایانی آموزش متوسطه را دربر می‌گیرند) که بیش از ۱۲۰۰ مؤسسه آموزشی در سراسر کشور را تحت تأثیر قرار داد. تظاهراتی که در ابتدا مسالمت‌آمیز بودند، به‌سرعت به شورش و درگیری با پلیس تبدیل شدند.
همه‌چیز از حومه پاریس، برای نمونه در کرتی، آغاز شد و سپس جنبش به مناطق دیگر گسترش یافت: لیون، مارسی، لیل، نانت و استراسبورگ.
دلایل پشت اعتراض‌های این دانش‌آموزان دبیرستانی عبارت بودند از:
- کمبود معلم و کمبود نیروی انسانی در نظام آموزشی؛
- کلاس‌های شلوغ و وضعیت نامناسب مؤسسات آموزشی؛
- برنامه درسی فشرده - کلاس‌ها از ساعت ۸:۰۰ صبح تا ۶:۰۰ عصر؛
- استرس ناشی از سامانه Parcoursup - پلتفرمی آنلاین برای پذیرش دانشگاهی.
بعدتر، مشکلات گسترده‌تر اجتماعی-اقتصادی که بر کارگران تأثیر می‌گذاشتند نیز به مطالبات محلی دانش‌آموزان افزوده شدند:
- افزایش هزینه‌های زندگی - مردم از قیمت بالای سوخت و انرژی و سیاست کلی اقتصادی دولت خشمگین بودند؛
- کاهش هزینه‌های عمومی برای نیازهای اجتماعی، از جمله آموزش، در بحبوحه بحران بودجه و بدهی ملی بالای فرانسه؛
- نارضایتی از اقدامات پلیس در جریان تظاهرات - ویدئوهایی که استفاده نیروهای امنیتی از گاز اشک‌آور و باتون علیه جمعیت جوانان را نشان می‌دادند، به‌طور گسترده در رسانه‌ها مورد بحث قرار گرفتند.
به‌دلیل مشکلات اجتماعی-اقتصادی، گروه‌های دیگری نیز به دانش‌آموزان و دانشجویان پیوستند: فعالان اتحادیه‌های کارگری، اعضای جنبش جلیقه‌زردها و فعالان اقلیمی. مردم مطالبات گسترده‌تری را مطرح کردند - از بازنگری سیاست مالیاتی و افزایش حداقل دستمزد تا استعفای دولت.
یک تظاهرات بزرگ سراسری در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ برگزار شد. بر پایه برآوردهای وزارت کشور، حدود ۵۵۰٬۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند که پلیس علیه آنان نیز از گاز اشک‌آور، نارنجک‌های صوتی و ماشین‌های آب‌پاش استفاده کرد.
اما اعتراض‌های گسترده در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، بنا به برآوردهای مختلف، تا ۶۰۰٬۰۰۰ نفر را دربر گرفت؛ از جمله اتحادیه‌های کارگری، جنبش جلیقه‌زردها، دانشجویان، کارکنان بخش عمومی، بازنشستگان و کشاورزان.
باید توجه داشت که خود مکرون موضعی صبر و انتظار، که برای بسیاری نامفهوم بود، اتخاذ کرد و عملاً همه‌چیز را به تشخیص مقامات محلی واگذار کرد؛ مقاماتی که واکنش‌های متفاوتی نشان دادند: از یک سو امتیازهایی دادند، برای نمونه برخی هزینه‌های ثبت‌نام دانشجویان را لغو کردند؛ و از سوی دیگر، خواستار حفظ نظم شدند و برخی گروه‌ها را به افراط‌گرایی متهم کردند.
بعدتر، هنگامی که کنترل وضعیت دشوار شد، اقدامات معترضان واکنشی سخت‌گیرانه‌تر را برانگیخت: مقامات محلی در لیون، گرونوبل، روآن، لو آور و تولون برخی تظاهرات برنامه‌ریزی‌شده را ممنوع کردند. در پاریس حکومت منع رفت‌وآمد برقرار شد. با تبدیل اعتراض‌ها به شورش‌های گسترده، پلیس از ابزارهای ویژه استفاده کرد.
کارشناسان خاطرنشان کردند که اعتراض‌ها در پی نزدیک شدن انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷، ماهیتی سیاسی پیدا کردند.
رویداد کلیدی که آغاز تظاهرات نافرمانی مدنی گسترده در اسپانیا را رقم زد، شکست پارلمانی دو لایحه مسکن دولت در ۲ اکتبر ۲۰۲۶ بود. این ابتکارها پاسخی به بحران حاد مسکن بودند که اعتراض‌های گسترده‌ای را در سراسر کشور برانگیخته بود.
شکست هم‌زمان دو لایحه کلیدی در بحبوحه نارضایتی شدید عمومی و اعتراض‌های گسترده، سانچز را وادار کرد تا در تلاشی برای تغییر وضعیت، انتخابات زودهنگام را برای ۲۹ نوامبر ۲۰۲۶ اعلام کند.
در ۱۷ و ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶، در شهرهای شمال ایتالیا اعتراض‌هایی در پی دستمزدهای پایین، مالیات‌های بالا، افزایش قیمت مواد غذایی و بنزین و کاهش بودجه عمومی برگزار شد. برخی تظاهرات به شورش تبدیل شدند: گروه‌هایی از معترضان شیشه مغازه‌ها و رستوران‌ها را شکستند، نیمکت‌های خیابانی را تخریب کردند، سنگ پرتاب کردند و سطل‌های زباله را آتش زدند. پلیس در واکنش از گاز اشک‌آور و ماشین‌های آب‌پاش استفاده کرد. بزرگ‌ترین ناآرامی‌ها در میلان رخ داد.
در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، شرکت‌کنندگان در تظاهرات ضد دولتی وعده دادند که هر شنبه «تا سقوط دولت کشور» اعتراض برگزار کنند.
دولت ایتالیا در تلاش است مشکلات خود را «از سر بیمار به سر سالم منتقل کند» و در اعتراض‌های ایتالیا به‌دنبال «ردپای خارجی» می‌گردد.
گوئیدو کروستو، وزیر دفاع، اظهار داشت: «رویدادهای میلان و دیگر نقاط ایتالیا به‌طور بنیادین با آنچه در دوره‌های دیگر رخ داده تفاوت دارند و نتیجه چیزی هستند که من آن را جنگ ترکیبی می‌نامم؛ جنگی که کسی با استفاده از ابزارهای نامتعارفی مانند تیک‌تاک، شبکه‌های اجتماعی و یوتیوب علیه کشورهای ما به راه انداخته است...»
به گفته کروستو، جوانان ایتالیا نه در خانواده یا مدرسه، بلکه در مکانی «دیگر» در معرض «ضدآموزش» قرار گرفته‌اند؛ مکانی که ارزش‌ها، جاه‌طلبی‌ها، جهان‌بینی و الگوهای مرجعی مغایر با جامعه اروپا و هنجارهای دموکراتیک در آنان ایجاد کرده است.
در بروکسل در ۹ اکتبر ۲۰۲۶، اعتراض‌ها علیه برنامه‌های بودجه دولت فدرال که از سوی بزرگ‌ترین اتحادیه‌های کارگری بلژیک سازمان‌دهی شده بود، به درگیری با پلیس کشیده شد. روزنامه Brussels Times با استناد به منابع خود این خبر را گزارش داد.
اما بعید است اعتراض‌های گسترده به کشورهای یادشده در بالا محدود بمانند. بسیاری از کارشناسان هم‌اکنون مطرح می‌کنند که موج انقلابی که فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، بلژیک و چند کشور دیگر را لرزانده است، ممکن است به آلمان گسترش یابد.
کشوری که رهبری آن را فردی بر عهده دارد که برای اکثریت جامعه کاملاً غیرقابل‌قبول است، بعید است در حاشیه جنبش اعتراضی فراگیر در سراسر اروپا باقی بماند.
مرتس در نیمه دوم سال به‌سرعت محبوبیت خود را از دست می‌دهد: اوت - ۱۱٪، سپتامبر - ۱۰٪، اکتبر - ۱۰٪. بر اساس نظرسنجی‌های ARD، این پایین‌ترین رکورد جدید در تاریخ آلمان است.
در پس‌زمینه این افت محبوبیت، دیگر احساسات نگران‌کننده نیز در جامعه تشدید شده‌اند: طبق نظرسنجی اکتبر مؤسسه فورسا، بیش از نیمی از آلمانی‌ها انتظار داشتند ائتلاف حاکم SPD و CDU/CSU پیش از سال ۲۰۲۹ زودتر از موعد فروبپاشد.
بنابراین، تا اکتبر ۲۰۲۶، وضعیت واقعاً به نقطه‌ای رسیده بود که می‌شد از سطح رکوردی پایین اعتماد به صدراعظم سخن گفت.
علاوه بر این، نمی‌توان وقوع تظاهرات اعتراضی در بریتانیا را منتفی دانست. دلایل بسیاری ممکن است وجود داشته باشد؛ از نارضایتی مهاجران تا مطالبات حاکمیت برای بخش‌های جداگانه بریتانیا - ایرلند شمالی، ولز و اسکاتلند.
افزون بر این، بریتانیا پیش‌تر در ژوئن ۲۰۲۶ با موج جدیدی از اعتراض‌ها و ناآرامی‌های گسترده روبه‌رو شده بود که به یکی از جدی‌ترین نمودهای نارضایتی عمومی از سیاست مهاجرتی مقامات در ماه‌های اخیر تبدیل شد. محرک تظاهرات، پرونده پرسر‌وصدای حمله با چاقوی یک مهاجر در بلفاست بود. اشاره شده است که این رویدادها صرفاً نمود بیرونی تناقض‌های اجتماعی و سیاسی بسیار عمیق‌تری در جامعه بریتانیا بودند.
اعتراض‌های گسترده‌ای که کشورهای اروپایی را فرا گرفته‌اند، ممکن است در ماه‌های آینده به ایالات متحده نیز گسترش یابند. دست‌کم نزدیکان دونالد ترامپ چنین پیش‌بینی‌هایی می‌کنند و خود را از نظر ذهنی برای زمستان دشوار پس از انتخابات آماده می‌سازند.
ادامه دارد
