جنبش انقلابی قدرتمند (بخش ۳)
پیشبینی ستارهشناس، سوتلانا دراگان، برای سال ۲۰۲۶ (مصاحبه با آندری مالاخوف، ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، پیوند).
س. دراگان:
بازسازی عمدهای در اقتصاد، سیاست و زندگی عمومی رخ خواهد داد. در بخش نخست سال، یک جنبش انقلابی قدرتمند پدید خواهد آمد...
بخشهای ۱ و ۲ این تأییدیه (۲۳ و ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶) به «بازسازی عمدهای در اقتصاد، سیاست و زندگی عمومی» اشاره کردند و همچنین شکلگیری و توسعهٔ اقدامات اعتراضی در اروپا در اوایل و اواسط سال ۲۰۲۶ را بررسی کردند. در پاییز ۲۰۲۶، وضعیت مرتبط با اعتراضاتی که در اواخر بهار و اوایل تابستان در اروپا پدید آمده بودند، بهشدت تشدید شد.
ما تنها دادههای آماری مربوط به اعتراضها در اروپا در اواخر اکتبر و اوایل نوامبر ۲۰۲۶ را ذکر میکنیم. در اینجا چند نمونهٔ چشمگیر آمده است.
فرانسه
اعتراضها علیه افزایش هزینههای زندگی چندین هفته ادامه داشت. در ۳۱ اکتبر، بنا بر اعلام وزارت کشور، حدود ۳۲۰٬۰۰۰ نفر به خیابانها آمدند که تقریباً ۷۰٬۰۰۰ نفر از آنان در پاریس بودند. در عین حال، اتحادیههای کارگری و سازمانهای جوانان اعلام کردند که نزدیک به نیم میلیون نفر شرکت داشتند، در حالی که در برخی روزها، مانند ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶، برآورد وزارت کشور به ۵۵۰٬۰۰۰ نفر رسید. دانشآموزان، دانشجویان، اتحادیههای کارگری و حامیان جنبش «جلیقهزردها» به این اقدامات پیوستند.
اقدامات اعتراضی در فرانسه که در ۲۰۷ شهر گسترش یافت، در مجموع حدود ۱٫۵۷ میلیون نفر را گرد هم آورد. سرویس مطبوعاتی کنفدراسیون عمومی کار (CGT) در ۵ نوامبر این خبر را اعلام کرد.
بیش از ۲۵۰ تظاهرات و گردهمایی در سراسر کشور برنامهریزی شده بود. بر اساس دادههای CGT تا ساعت ۵:۳۰ بعدازظهر (۷:۳۰ شب به وقت مسکو)، ۱٬۵۷۳٬۰۰۰ نفر در ۲۰۷ شهر به خیابانها آمدند.
بر اساس اعلام CGT، بزرگترین تظاهرات در پاریس با ۳۵۰٬۰۰۰ شرکتکننده، مارسی با ۱۵۰٬۰۰۰ نفر و بوردو با ۱۲۰٬۰۰۰ نفر برگزار شد.
فلوریان فیلیپو، رهبر حزب میهنپرستان فرانسه و نامزد ریاستجمهوری این کشور، در جریان اعتراضی در پاریس پرچم اتحادیهٔ اروپا را پاره کرد و خواستار خروج فرانسه از این بلوک شد. خبرنگار ریانووستی در ۱۴ نوامبر این خبر را گزارش داد.
این سیاستمدار پرچم آبی با ستارههای زرد را پاره کرد، آن را بر زمین انداخت و اظهار داشت که فرانسه باید از این اتحادیه خارج شود.
علاوه بر این، فیلیپو همراه با شرکتکنندگان در این اقدام شعارهایی برای استعفای امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه، سر داد. پرچمهای فرانسه بر فراز ستون تظاهرکنندگان برافراشته بود و حاضران سرود ملی «مارسییز» را میخواندند.
روزنامه گازتا.رو مینویسد معترضان از مقامات کنونی بهدلیل تورم و افزایش قیمتها انتقاد کردند، با اعزام نیرو به اوکراین مخالفت ورزیدند و خواستار انتقال بودجه از حمایت از کییف به نیازهای داخلی شدند.
ایتالیا
در اکتبر ۲۰۲۶ اعتصاب سراسری برگزار شد. بر اساس برآورد سازماندهندگان، بیش از ۱ میلیون نفر در آن شرکت کردند. برخی تظاهرکنندگان پس از راهپیمایی در رم، در نزدیکی کولوسئوم اردوگاهی چادری برپا کردند.
آلمان
در شب هالووین، اقداماتی از سوی جوانان در حدود ۳۰ شهر آلمان برگزار شد. بر پایهٔ برآوردهای گوناگون، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به خیابانها آمدند. در برخی شهرها گروههای تندرو به تظاهرات پیوستند و بازداشتهایی صورت گرفت.
آلبانی
اعتراضهای دانشجویی در پاییز ۲۰۲۶ ادامه یافت. در ابتدا، این اعتراضها با مسائل زیستمحیطی ــ مخالفت با ساخت یک مجموعهٔ تفریحی در منطقهای حفاظتشده ــ مرتبط بود، اما تا اکتبر، این اقدامات به شعارهای سیاسی و ناآرامی تبدیل شد.
سوئیس
اقدامات اعتراضی گسترده در یک کشور اروپایی دیگر نیز برگزار شد که به ناآرامی و درگیری با پلیس انجامید. بدین ترتیب، شامگاه ۳۱ اکتبر، چند صد نفر در منطقهٔ چهارم زوریخ، کرایس ۴، گرد هم آمدند. رویدادهای اصلی در اطراف لانگاشتراسه، هلوتیاپلاتس و خیابانهای اطراف رخ داد.
بلژیک و دیگر کشورهای اتحادیهٔ اروپا
به نوشتهٔ UnHerd، جوانان در سراسر اروپا به خیابانها میآیند: از اعتراضهای دانشجویی در فرانسه تا ناآرامی در ایتالیا، اسپانیا و بلژیک. دلایل متفاوتاند ــ آموزش، مسکن، هزینهٔ بالای زندگی ــ اما علت ریشهای یکی است. نسل جوان متقاعد شده است که از آینده محروم شده است.
جوانان در سراسر اروپا به خیابانها میآیند. اعتراضهای دانشجویی در فرانسه بیشترین توجه را جلب کردهاند ــ نه در آخرین درجه بهدلیل خشونت، ناآرامی، غارت و آتشسوزیهایی که در آنجا رخ داد. با این حال، در هفتههای اخیر، جوانان در کشورهای دیگر نیز ــ ایتالیا، اسپانیا، پرتغال، بلژیک، یونان، ایرلند، آلمان، اتریش و غیره ــ به خیابانها آمدهاند و در برخی مکانها این وضعیت نیز به خشونت تشدید شده است. در همین حال، در صربستان، جنبش دانشجویی که دو سال تمام در خیابانها باقی مانده بود، در انتخابات سراسری پیروز شد و به حکومت طولانی الکساندر ووچیچ پایان داد.
اقدامات اعتراضی و وخامت قابلتوجه شرایط اجتماعیاقتصادی زندگی، تأثیر چشمگیری بر دولتهای ملی اتحادیهٔ اروپا دارد.
برای نمونه، بارت د وِوِر، نخستوزیر وقت بلژیک، در ۲ نوامبر در پی نبود توافق بر سر بودجهٔ دولت استعفا داد.
دیشب، اندکی پس از ساعت ۱ بامداد (۳ بامداد به وقت مسکو ــ ویراستار)، نخستوزیر بارت د وِوِر (حزب N-VA) ناچار شد اذعان کند که دستکم فعلاً در دستیابی به توافق برای تأمین ۱۰ میلیارد یورو تا سال ۲۰۲۹ ناکام مانده است. نشست محدود کابینه از ساعت ۹ شب یکشنبه (۱۱ شب به وقت مسکو ــ ویراستار) ادامه داشت. نخستوزیر قصد داشت برای ارائهٔ استعفای خود به کاخ سلطنتی برود.
به گزارش دِ استاندارد، بحثها در ابتدا به شکلی متفاوت از انتظار پیش میرفت. نمایندگان حزب فورویت («پیش رو») شروع به اشاره به عدم تعادل در پیشنهادهای مالی د وِوِر کردند. یکی از منابع روزنامه توضیح داد که او و همفکرانش صرفاً میخواستند توافق بودجهای آینده از بلژیکیهای عادی، بهویژه بازنشستگان و کارکنان بهداشت و درمان، محافظت کند.
استعفا پذیرفته نشد.
«بلژیک از برنامههای بارت د وِوِر برای استعفا آگاه شد. دِ استاندارد: نخستوزیر بلژیک، بارت د وِوِر، ممکن است ۲ نوامبر استعفا دهد.»
اسپانیا
بزرگترین اعتصاب کارگری در ۱۴ سال گذشته در اسپانیا برگزار شد. رویترز در ۱۱ نوامبر این خبر را گزارش داد.
بر اساس این گزارش، حدود ۴ میلیون نفر در اعتراضها شرکت کردند. کارگران با درخواست افزایش دستمزد و مسکن مقرونبهصرفه به خیابانها آمدند. این اقدام از سوی دو اتحادیهٔ کارگری بزرگ کشور، UGT و CCOO، حمایت شد.
این نخستین اعتصاب گسترده از سال ۲۰۱۲ بود؛ زمانی که اسپانیاییها به اقدامات سختگیرانهٔ ریاضتی ناشی از بحران مالی جهانی اعتراض کردند.
چک
اگر دولت اسپانیا پیشتر سقوط کرده و کشور در انتظار دولتی جدید است، در چک کابینه همچنان مقاومت میکند.
در پراگ، دهها هزار نفر در اعتراض به تلاش مقامات برای تشدید کنترل بر تلویزیون چک (CT) و رادیو چک (CRo) تجمع کردند. این رسانهها تا حدی از طریق حق اشتراکی که مردم میپردازند تأمین مالی میشوند، در حالی که دولت آندری بابیش میخواهد با غیرقانونی خواندن نظام کنونی بهعنوان یک مالیات، آنها را به بودجهٔ کامل دولتی منتقل کند. مخالفان ادعا میکنند که مقامات پس از در اختیار گرفتن کنترل کامل مالی رسانهها، بر سیاست تحریریهٔ آنها نیز اثر خواهند گذاشت، از جمله با حذف گزارشهای انتقادی که بهطور دورهای از جدول پخش ظاهر میشوند.
پرتغال
دهها هزار نفر در بیش از ۳۰ شهر و شهرک پرتغال در اقدامات اعتراضی شرکت کردند و علیه افزایش سریع قیمت مسکن و اجارهبها سخن گفتند.
رپورت با استناد به آسوشیتدپرس این خبر را گزارش میدهد.
گفته میشود که راهپیماییها با شعار «اجازه نمیدهیم حق ما برای مسکن را از ما بگیرند» برگزار شد. شرکتکنندگان، از جمله جوانان و بازنشستگان، خواستار محدودیت افزایش اجارهبها، حمایتهای حقوقی قویتر از مستأجران در برابر تخلیه و افزایش عرضهٔ مسکن مقرونبهصرفه شدند.
کانادا
در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶، «اعتراضهای مدرسهای» از اروپا به کانادا گسترش یافت ــ دانشجویان بهدلیل فقر و بحران آموزش به خیابانها آمدند. روزنامهٔ فرانسوی لوموند این خبر را گزارش داد.
پس از پنج روز اعتصاب در دانشگاههای کبک، اعتراضها به خیابانهای مونترال کشیده شد. روزنامه مینویسد شرکتکنندگان خواستار افزایش بورسیهها، پرداخت دستمزد برای کارآموزیهای اجباری و افزایش بودجهٔ آموزش هستند. حدود ۱۰۰٬۰۰۰ دانشجو ــ تقریباً یکچهارم جمعیت دانشجویی استان ــ تاکنون در این اقدامات شرکت کردهاند. این اعتراضها توسط ائتلاف مقاومت برای همبستگی اتحادیههای دانشجویی (CRUES) سازماندهی شد. اعضای هیئت علمی دانشگاهها و نمایندگان اتحادیههای کارگری نیز به این اقدامات پیوستند.
علتهای اصلی اعتراضها در کانادا، افزایش هزینهٔ زندگی و بحران مسکن بود. بسیاری از دانشجویان صرفاً خود را در آستانهٔ فقر یا حتی فراتر از آن یافتند.
اعتراضهایی که کشورهای اروپایی را فرا گرفتهاند، وجه مشترکی دارند. همهٔ آنها ناشی از عوامل اجتماعیاقتصادی و ناتوانی دولتها در خروج از بحران هستند. اوج نارضایتی بیدلیل در پاییز رخ نداد ــ این دورهای است که بودجههای سال آینده بررسی میشوند. به مردم گفته میشود: سال ۲۰۲۷ دشوار خواهد بود، باید تحمل کنند، قیمتها، از جمله خدمات عمومی و مواد غذایی، باز هم افزایش خواهد یافت، در حالی که ما هزینههای نظامی را افزایش میدهیم. چه کسی چنین چیزی را دوست دارد؟ بنابراین مردم اعتراض میکنند. کارشناسان میگویند مسئلهٔ دیگر این است که هر مورد مشخص «محرک» خاص خود را دارد.
از دید آنها، مقامات اروپایی با مقصر دانستن روسیه برای مشکلات خود یا تصویب قوانین سرکوبگرانه به هیچ نتیجهای نخواهند رسید. بنابراین، اعتراضها دستکم تا انتخابات ریاستجمهوری در فرانسه همچنان شدت خواهند گرفت. اگر مارین لو پن در آنجا پیروز شود، رهبران کشورهای دیگر ممکن است سیاستهای خود را تغییر دهند؛ زیرا نمیخواهند سرنوشت رژیم امانوئل مکرون را تکرار کنند یا بهدست جمعیت سرنگون شوند.
جنبش انقلابیای که در نیمهٔ نخست سال ۲۰۲۶ در اروپا پدید آمد، در نیمهٔ دوم سال شتاب میگیرد و پیششرطهای روشنی را برای تغییر در نخبگان حاکم در بسیاری از کشورها ایجاد میکند.
ادامه دارد...