وضعیت K. استارمر بحرانی میشود

پیشبینی: "رویدادهای سیاسی آینده از آگوست 2025" (منتشر شده در 7 آگوست 2025, لینک)

S. دراگان:

با نزدیک شدن زمستان 2025-2026، اوضاع در غرب پیچیدهتر میشود. بله، وقتی وضعیت مربوط به استارمر را از میانه ژانویه 2026 مشاهده میکنیم، موقعیت او به طور فزایندهای بحرانی میشود و خروج او از صحنه سیاسی تهدیدآمیزتر، اگر نه فاجعهبار، میشود.

دولت بریتانیا، که توسط حزب کارگر پس از پیروزی در تابستان 2024 تشکیل شده بود، در ماه مه 2026 در آستانه فروپاشی قرار دارد. در کمتر از دو سال، کیرا استارمر و کابینهاش از حمایت رایدهندگان محروم شدهاند، با شورش نمایندگان خود مواجه شدهاند و در مرکز چندین رسوایی قرار گرفتهاند.

با این حال، مشکلات دولت استارمر تقریباً بلافاصله پس از به دست گرفتن قدرت در تابستان ۲۰۲۴ آغاز شد. راشل ریو، دبیر مالی، یک «حفره» ۲۲ میلیارد پوندی در امور مالی عمومی اعلام کرد. در پاسخ، کابینه چندین برنامه اجتماعی را کاهش داد و مالیاتهای تجاری را تقریباً ۴۰ میلیارد پوند افزایش داد - گامی که انتقاد تند از سوی کارآفرینان و جناح چپ حزب او را به دنبال داشت.

منفیگرایی با رسواییهایی که شامل دریافت هدایای گرانقیمت و بلیتهای رویدادهای گرانقیمت از سوی حامیان ثروتمند، اعتراضات گسترده در مورد سیاست مهاجرت، و کشمکشهای درون حلقه داخلی نخستوزیر بود، بیشتر شد. محیط بیرونی نیز مساعد نبود: بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، لندن را در موقعیت دشواری قرار داد تا هم روابط با واشنگتن را حفظ کند و هم احساسات رایدهندگان چپگرا را در نظر بگیرد.

"موقعیت استارمر در میانه ژانویه ۲۰۲۶ بحرانی شد."

ضربهای ویرانگر به اقتدار شخصی استارمر، رسواییای نبود که مستقیماً به او مرتبط بود، اما نمادی از ناتوانی او در ارزیابی ریسکها بود. این موضوع مربوط به انتصاب پیتر ماندلسون به عنوان سفیر بریتانیا در ایالات متحده است.

مندلسون، 72 ساله، یک عضو قدیمی حزب کارگر که دو بار به دلیل رسواییهای اخلاقی از سمتهای بالا کنارهگیری کرده بود، در دسامبر 2024 توسط استارمر بلافاصله پس از پیروزیاش به واشنگتن فرستاده شد، با امید اینکه تجربه و ارتباطات گسترده مندلسون در ایجاد گفتگو با دولت ترامپ کمک کند. اما به زودی جزئیات دوستی طولانی مدت او با جفری اپستین، سرمایهدار آمریکایی که به جرم جرایم جنسی با کودکان محکوم شده بود، آشکار شد.

اسناد منتشر شده توسط وزارت دادگستری ایالات متحده نشان داد: مندلسون تنها با اپستین آشنا نبود - او حتی پس از محکومیت اپستین در سال 2008، ارتباطات نزدیک خود را حفظ کرد، اطلاعات محرمانه دولتی را به اشتراک گذاشت و انتقالهای مالی از حسابهای اپستین به حسابهایی مرتبط با مندلسون دریافت کرد. این رسوایی به سرعت به خیابان داونینگ (مقام نخستوزیری بریتانیا) سرایت کرد. منتقدان سؤال مهمی مطرح کردند: چگونه نخستوزیری میتواند فردی با چنین پیشینهای را به یکی از مهمترین پستهای دیپلماتیک منصوب کند؟

اولین شلیک استامر به ماندلسون بود. در سپتامبر 2025، آقای ماندلسون از سمت سفیر آمریکا اخراج شد، منصبی که نخستوزیر کیر استامر به او اختصاص داده بود. وضعیت اطراف سفیر سابق، بحران دیگری در دولت را برانگیخت و سوالاتی را در مورد سلامت روان نخستوزیر استامر مطرح کرد.

پتر ماندلسون 72 ساله، اوایل فوریه 2026 در میان این رسوایی به طور داوطلبانه از مجلس اعیان و حزب کارگر استعفا داد. و استارمر مجبور شد به قربانیان اپستین عذرخواهی عمومی کند و پذیرفت که به دروغهای شاگردش اعتقاد داشته است. اما آسیب از قبل وارد شده بود. تحلیلگر سیاسی راب فورد به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت که موقعیت نخستوزیر مانند یک بوکسوری است که در گوشه رینگ گیر افتاده، و اظهار داشت: «در هر لحظهای که استارمر از مقام خود کنارهگیری کند، چه به انتخاب خودش و چه زمانی که توسط نمایندگان وکیلشده از کار برکنار شود، علت اصلی همیشه انتصاب پتر ماندلسون خواهد بود.» پلیس لندن در 6 فوریه 2026 اعلام کرد که جستجوهایی در دو ملک مسکونی مرتبط با پیتر ماندلسون، سفیر سابق بریتانیا در آمریکا، انجام شده است. طبق گزارش بیبیسی، این جستجوها در ارتباط با پرونده اپستین و مشکوک بودن به ارتکاب جرم توسط آقای ماندلسون است. به طور خاص، شواهدی وجود دارد که نشان میدهد او ممکن است اطلاعات محرمانه مربوط به کار دولت بریتانیا را به اپستین منتقل کرده باشد.

موقعیت استارمر به دلیل مسائل اجتماعی-اقتصادی ناشی از مناقشه بین ایالات متحده، اسرائیل و ایران به طور قابل توجهی بدتر شده است، که منجر به اختلالات در تأمین نفت از طریق تنگه هرمز شده و بر هزینه زندگی شهروندان عادی تأثیر گذاشته است.

"پس از عقبنشینی استارمر از صحنه سیاسی، تهدیدات او در بهار سال 2026 افزایش یافته است، اگر نه بیشتر."

عوامل محرک نتایج فاجعهبار انتخابات محلی و منطقهای در انگلستان، اسکاتلند و ولز در اوایل ماه مه 2026 بود. حزب کارگر در مناطقی که قبلاً بر آنها مسلط بود، زمینخورد، در حالی که حزب راستگرای مردمی اصلاح بریتانیا، به رهبری نایجل فاراج - که اغلب به عنوان "پدر برکسیت" شناخته میشود و با سبک ترامپگرایانه مقایسه میشود - به عنوان اصلیترین سودمند ظاهر شد. در واقع، نامزدهای حزب اصلاح بریتانیا 1453 کرسی در دولت محلی را پس از شمارش آرا در انتخابات محلی انگلستان به دست آوردند، در حالی که حزب حاکم کارگر به طور قابل توجهی موقعیت خود را از دست داد و با 1068 کرسی در جایگاه دوم قرار گرفت.

این شکست موجی از خشم را در داخل حزب به وجود آورد. حدود 100 نماینده حزب کارگر به طور عمومی خواستار استعفای نخستوزیر شدند.

استعفاها دنبال شد: جس فلیپس، معاون وزیر کشور و چندین وزیر دیگر از مقام خود کنارهگیری کردند و در چهارشنبه، ۱۴ مه ۲۰۲۶، مهمترین چهره - وزیر بهداشت، وِس استریتینگ - به آنها پیوست. در نامه استعفای خود، او نوشت: «در جایی که بینش لازم است، خلا وجود دارد. در جایی که جهتگیری مورد نیاز است، سرگردانی است.»

نخستوزیر بریتانیا، کیر استارمر، ممکن است خود نیز استعفا دهد، رسانههای بریتانیایی در تاریخ ۱۷ مه ۲۰۲۶ گزارش کردند. منابع دولتی میگویند او با متحدان نزدیک خود درباره این گام بحث کرده و وضعیت سیاسی فعلی را درک میکند.

منبع: gazeta.ru، ۱۷ مه ۲۰۲۶ «او به نزدیکانش اطلاع داده است.» بحثها درباره استعفای نزدیک استارمر در بریتانیا